Hoe ik Haruki Murakami niet en wel ontmoette

Om nog even na te genieten van het Murakami Festival delen wij het verhaal van onze presentator Inge Janse over zijn soort van ontmoeting met Haruki Murakami. Een fijn openingsverhaal voor een gezellige avond, maar minstens net zo leuk om op je computer te lezen!

03

Het is eind april als ik meewarig naar buiten staar. Ik zit namelijk in de Yamanote-lijn die door Tokio rijdt, en richt mijn blik op de stad die voorbij glijdt. De zon zakt langzaam weg, en ondertussen schieten de duizenden en duizenden gebouwen die Tokio rijk is op hypnotiserende wijze voorbij.

Ik zit in deze trein omdat ik terug ga naar Kamakura, de laatste plek die mijn vrouw en ik aandoen tijdens onze reis door Japan. In een maand tijd bezochten we de metropool Tokio, de oude glorie van Kyoto, het schattige kunstenaarsdorp Onomichi en bijbehorende eilanden, de tempelberg Koya-San, het bedevaartsoord Hongu, en de kustplaats Kamakura.

Het is geen toeval dat we in Kamakura onze vakantie afsluiten. Want niet alleen zit het dichtbij het Narita-vliegveld voor onze terugreis, ook is het – geloven we – de woonplaats van Haruki Murakami. Mijn vrouw en ik zijn beiden fan van hem, en op één of andere manier voelt het speciaal om in hetzelfde dorp te zitten als deze schrijver. Beiden weten we niet eens hoe de beste man eruit ziet, plus dat alle Japanners voor ons westerlingen erg veel op elkaar lijken. De kans op herkenning is dus nul, maar toch hopen we dat hij daar ergens in een kleine bar noedels zit te eten, een biertje drinkt, een plaatje oplegt of een net te jong meisje versiert.

Natuurlijk zijn we Murakami niet echt tegengekomen. En toch ook wel. Want wie door Japan reist, gaat ook beter begrijpen waar zijn boeken over gaan. Neem die oneindige bossen waar Kafka in verdwijnt. Ik liep enkele dagen langs de eeuwenoude pelgrimsroutes in de bergen en bossen van Hongu, en begrijp nu iets beter hoe reëel het is om jezelf in een bos te verliezen. Of de soms nogal ongemakkelijke focus van Murakami op de aantrekkingskracht van jonge meisjes. Sinds ik in Harajuku was, het centrum van jeugdcultuur in Tokio, snap ik het een beetje. Want al die Lolita-achtige meisjes met hun korte rokjes, opvallende kousen en hoge hakken, die bevinden zich op een uiterst verwarrend grensvlak tussen stijl en pornografie.

En er is meer. Een bezoek aan één van de oneindige aantallen warmwater- en zwembaden doet je begrijpen waarom de hoofdpersonen van Murakami altijd maar aan het zwemmen zijn. Water is pure magie in Japan. Of overnacht in Koya-San, waar je als toerist mag meedraaien in één van de tientallen kloosters, en voel hoe groot de invloed van rituelen, voorouders, doden en goden zijn. En treinen. Overal altijd treinen. Want treinen in Japan, die bieden zekerheid, zijn comfortabel, en houden het land in beweging. Dat Tsukuru Tazaki daardoor gefascineerd is, is niets meer dan logisch.

Japan dus. Ga erheen, en je ontmoet Murakami gegarandeerd. 

Geschreven door Inge Janse
Als je meer wilt lezen van Inge of hem ook wilt uitnodigen op jouw evenement kijk dan op Uitgewikkeld.

Advertisements

Fotoverslag Murakami Festival

Om de publicatie van het nieuwste boek van Haruki Murakami te vieren organiseerde Bored to Death book club in samenwerking met Atlas Contact het Murakami Festival in Rotterdam. Iedereen heeft gezellig gepraat over De Kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn Pelgrimsjaren en genoten van heerlijke Japanse hapjes, sake en Japanse Whiskey.

Met dank aan Inge Janse voor de presentatie, Maidie van den Bos voor het geweldige eten en Leeszaal Rotterdam West voor de mooie locatie!

Foto’s gemaakt door Leon van den Berge.
Catering Maidie van den Bos http://www.maidievandenbos.com/

Continue reading

The Fear of Joining a Book Club

Every now and again people try something different in life. Some go bungee jumping or off-road extreme dirty trailblazing high flying mountain biking, I joined a book club.

illustratiebookclub

Illustration by Nina Fernande

In complete and utter insanity I joined a collective that had the same passion as me, reading books. But then again I had big doubts if it could live up to it’s expectations. There’s the pressure of reading one book a month, some big, some small but always with a ticking clock in mind. I sometimes leave a book for two weeks because of busy schedules and no desire to step into another world because this current dimension I live in is so thrilling. Books should grow on you and be a companion you meet every now and again, not the guy that calls you every day to see how you are doing. Don’t get me wrong, I love books but at my own pace and liking.

Then there is the second big obstacle, the books you have to read. Unknown, vague and totally out of my comfort zone titles that you’ve totally overlooked the last time you were in the bookshop. Thankfully we’ve got a small influence in this process but hell, I’m an individual, don’t limit my reading preferences please!

Every month we get the must-read book nicely delivered. This also saves me another trip to one of my favourite places anywhere, the bookshop. Always looking for an excuse to visit, the book club saves me one. How many countless hours I’ve spent in a store? I could’t even fathom. Enjoying talks with my personal bookseller, small talk and good tips included.

Besides my fears and objections it also had some nice upsides. I would never be without companions to complain how bad this book was or cheer it when it’s totally out of this world. There would be a new group of people that help me nurture the book hangover. The feeling you get when you finished a really awesome work of literature. A new social gathering that might just be as nerdy as me when it comes to references and inside jokes. Who knows I might as well meet some nice attractive ladies while I’m at it.

Right now, as we’re a couple of sessions in, I find it rewarding. It was not totally what I expected, it turns out to be even cooler. Book clubs are pretty awesome, I just might join a second one soon…

Gino van Weenen
Read more by Gino on http://ginovanweenen.wordpress.com/